สงครามที่ต้องต่อสู้ 24
สงครามที่ต้องต่อสู้ 23
สงครามที่ต้องต่อสู้ 22
สงครามที่ต้องต่อสู้ 21
สงครามที่ต้องต่อสู้ 20
สงครามที่ต้องต่อสู้ 19
สงครามที่ต้องต่อสู้ 18
สงครามที่ต้องต่อสู้ 17
สงครามที่ต้องต่อสู้ 16
สงครามที่ต้องต่อสู้ 15
กิจกรรมที่จะทำ
สงครามที่ต้องต่อสู้ 14
สงครามที่ต้องต่อสู้ 13
สงครามที่ต้องต่อสู้ 12
ฤดูหนาวที่ผ่านไป
เล็กๆน้อยๆ จากไม่นานมานี่เอง....
สงครามที่ต้องต่อสู้ 11
สงครามที่ต้องต่อสู้ 10
สงครามที่ต้องต่อสู้ 9
สำหรับเรา ชังแรกเห็น !?!!?
คนอื่น รักแรกพบ..เราล่ะ ?
สงครามที่ต้องต่อสู้ 8:3
สงครามที่ต้องต่อสู้ 8:2
สงครามที่ต้องต่อสู้ 8:1
สงครามที่ต้องต่อสู้ 7
หิมะใหม่
สงครามที่ต้องต่อสู้ 6
สงครามที่ต้องต่อสู้ 5:2
สงครามที่ต้องต่อสู้ 5:1
สงครามที่ต้องต่อสู้ 4
สงครามที่ต้องต่อสู้ 3
สงครามที่ต้องต่อสู้ 2
สงครามที่ต้องต่อสู้ 1
วันแรกใน Diaryclub
รับรู้ข่าวร้าย 1
รับรู้ข่าวร้าย 2
รับรู้ข่าวร้าย 3
กลับบ้านบอกลูกๆ
เมื่อจำต้องบอกลูกอีกครั้ง
ครั้งแรกที่เห็นเธอ
ตกหลุมรักหลุมบะเริ่ม
จากรุไบยาตผ่านเสี้ยวหนึ่งของเพชรพระอุมาไปจนถึงสามก๊ก
ขอบคุณค่ะ คุณปัทมาวดี วงศ์สายัณห์
อาจารย์กิตติ
เรื่องแปลกๆเกื่ยวกับการหาหมอ 1
เรื่องแปลกๆเกื่ยวกับการหาหมอ 2
(หลวง)พี่ติ๊กของฉัน 1
(หลวง)พี่ติ๊กของฉัน 2
คำพูดชวนคิด
ที่หมู่บ้านแม้วลาย
อาหารคํ่ากะครอบครัวแม้วขาว
วันพ่อ 2554
เมื่อต้องเผชิญกับความสมบุกสมบัน และความหนาวเหน็บ ที่ทรมานที่สุดในชีวิต (1)
เมื่อต้องเผชิญกับความสมบุกสมบันและความหนาวเหน็บ ที่ทรมานที่สุดในชีวิต (2)
เมื่อต้องเผชิญกับความสมบุกสมบันและความหนาวเหน็บ อย่างทรมานที่สุดในชีวิต (3)



สำหรับเรา ชังแรกเห็น !?!!?


คนอื่น รักแรกพบ
สำหรับเรา ชังแรกเห็น !?!!?

-----------( ต่อจากเมื่อวานค่ะ )-----------

แต่คนที่เราชังเมื่อแรกเห็น
ก็กลายมาเป็นคู่ชีวิตที่แท้จริงของเรา สำหรับเรา ชังแรกเห็น

สำหรับเรา ชังแรกเห็น

หลังจากนั่งทำงานอยู่ครู่ใหญ่
เกิดหันไปเห็นอาจารย์ยืนดูผลงานบนจอคอมฯของฉัน
อย่างเงียบๆอยู่ข้างหลัง
อารามตกใจก็รีบใช้มือทั้งสองข้าง
พยายามปกปิดผลงานบนจอที่ยังไม่เสร็จ
เพราะไม่อยากให้ใครเห็น แม้กระทั่งอาจารย์
ปากก็รีบบอก ห้ามดู ห้ามดู

ตราบใดที่งานของฉัน ยังไม่เสร็จ จะไม่ชอบให้ใครดูทั้งสิ้น
เขินนะ เพราะวิธีทำ วิธีคิดของฉันมักจะแปลกๆ
มักจะเพี้ยนๆไปจากคนอื่นๆเขา
รู้ตัวดีและเพื่อนๆมักจะบอกให้ทราบด้วย

หากเมื่องานสำเร็จ ไม่เคยเกี่ยงที่จะให้ใครดู
ไม่เคยมีปัญหาที่จะให้ใครดู

ตอนฉันพยายามใช้มือบังงานไม่ให้อาจารย์เห็น
ท่าทางคงจะขาดทั้งสะติและสะตังเอาไม่น้อย

อาจารย์ขมวดคิ้ว งงๆพูดไม่ออก

คงสงสัย
เอ๊ะ ยัยนี่
เป็นอะไรของหล่อนนะ ประสาทคงไม่ดีแหง

แต่เขาที่นั่งอยู่ข้างหลังฉันนี่สิ

เกิดอาการขำขึ้นมาอย่างรุนแรง
ปล่อยก๊ากใหญ่ๆออกมาใด้หลายก๊ากเิกินจำเป็น
แถมไม่มีทีท่าว่าจะหยุดได้ด้วย
ไม่นานต่อมา เสียงก๊ากๆนั้นก็ค่อยๆเบาตัวลง

กลายเป็น หึๆ หึๆ อยู่ในลำคอ แล้วก็ค่อยๆจางหายไปในที่สุด

ส่วนอาจารย์ก็ร่วมผสมโรงด้วย แต่ก็รีบหยุด คงเพราะกลัวเสียฟอมเป็นแน่
ยิ้มๆ ส่ายหน้าซ้ายขวา ค่อยๆถอยตัวออกไปดูผลงานคนอื่นต่อไป

ไอ้ฉันก็ร้อนไปทั้งหน้า ใบหูขวาแดงเป้นก้นลิงไปเลย
ใบหูข้างนี้เนี่ยนะ ไม่เคยซื่อฅรงกับฉันซะเลย
มีโอกาสเมื่อไหร่ พ่อก็จะทรยศ หักหลังเอาดื้อๆทันที

อายเมื่อไหร่ โกรธเมื่อไหร่ เขินเมื่อไหร่ หงุดหงิดเมื่อไหร่
......หรือคลุ้มคลั่งกะละมังแตกเมื่อไหร่
พ่อจะประกาศแจ้ง ด้วยความแดง ให้ทราบกันทั่วไปในชั่วกระพริบตา

เฮ้อ หากอยู่ใด้โดยปราศจากใบหู ดูแล้วไม่ขำ
ฉันก็คงให้ใครเอามันทิ้งไปนานแล้ว


อย่างไรก็ตาม พองานเสร็จ ว่างนิดนึง
เขาก็ชวนเราคุย ไม่กี่ประโยคหรอก
แหม ใครที่เคยแอบคุยในชั่วโมงเรียน
คงยังจำกันใด้ว่าถึงคุย ก็คุยกันใด้ไม่มากเท่าที่อยากจะคุย

หลังจากเรียนชั่วโมงนั้นเสร็จ แยกย้ายกันไป
ไม่ว่าเราหรือเขาต่างก็ยังไม่ทราบชื่อของกันและกันเลย
ตอนแนะนำตัวในชั่วโมงแรก เขาก็ไม่แยแสที่จะรู้
เราก็หมั่นใส้เกินไปกว่าที่อยากจะทราบ

ไม่กี่วันต่อมา อาจารย์สั่งทำรายงานส่งเป็นคู่ๆ
ไม่ยากที่จะทายว่าเราตกลงจับคู่กับใครทำงานชิ้นนั้น
-
-
รายงานเสร็จ

โรครักจับ
-
-
วิชาที่เรียนตอนนั้น สอบไม่ผ่านกันทั้งคู่

๕ หน่วยกิต
ดูมีทีท่าจะหายไปกับสายลมและแสงแดด

หากเราทั้งสองไม่เคยรู้สึกอาลัยอาวรอะไรกับมันเลย


เพราะสิ่งที่ได้รับ......คุ้มที่สุด!!!!!

เราทั้งสอง
ต่างก็ได้เจอคนที่เรารัก และคนที่รักเรา

สำหรับเรา ชังแรกเห็น

นับแต่บัดนั้น....จนถึงวันนี้

คนที่ฉันชังเมื่อแรกเห็น ก็ยังคงเป็นคนที่ฉันรักที่สุด
รู้จักและรู้ใจฉันที่สุด

และฉันก็ทั้งรู้และเชื่ออยู่เสมอว่าฉันก็เป็นที่สุดของเขาเช่นกัน

"แม้ทสคะ ขอบคุณมากค่ะสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง
และขอบคุณเป็นพิเศษ
ที่คุณไม่เคยแสดงความต้องการที่จะเปลี่ยนแปลงฉัน"

๖ อาทิตย์ต่อมา เราก็แลกแหวนกัน
ด้านในของแหวน ทั้งสองวง
สลักด้วยประโยคสั้นแต่แปลก
แปลกชนิดที่ช่างสลักไม่ยอมทำให้

หลายคนอาจจะคิดว่าบ๊องก็ใด้
(ว่าแต่ว่าไอ้คำว่า บ๊อง เนี่ย
สมัยนี้ยังใช้กันอยู่หรือเปล่าอ่ะ สงสัยจัง)
เพราะเพื่อนกี่คนๆพอเห็นคำสลัก
ก็คิดอย่างงั้นกันทุกคน

ช่างสลัก เค้าคิดว่าเราล้อเล่น
พอเรายืนยันว่าต้องการอย่างนั้นจริงๆ
เค้าก็หาว่าเราล้อเลียน ไม่เคารพสถาบันครอบครัว
(อ้าว เป็นงั้นไปใด้ไงเนี่ย ?)
ต้องเกลี้ยกล่อมกันนาน กว่าช่างจะตกลง

ในที่สุด เราก็ใด้แหวนพร้อมคำสลักที่ถูกใจ

แหวนของแม๊ทส ............"แม๊ทส, เธออะแย่แล้วนะ"
แหวนของฉัน............."คิม, เธออะแย่แล้วนะ"

หลายปีต่อมาแหวนสองวงนั้น ก็ถูกเก็บลงตะลับ
ไม่ใช่เพราะเราไม่ต้องการ
แต่เพราะเราใส่มันไม่ได้กันซะแล้วต่างหาก แฮ่ะ แฮ่ะ !

สำหรับเรา ชังแรกเห็น

***************

วันนี้ อารมณ์เขียนของฉัน
เหมือนโดนถูกเรียกลงหม้อแล้วผลึกปิดอย่างสนิท
ก่อนที่จะถูกทึ้งให้จมหายไปกับกระแสคลื่นในทะเล

ทั้งนี้ก็เพราะเมื่อวาน (วันพุธ) ไปทำคีโม่มา
วันนี้ก็เลยเหนื่อยและหงอยลงมาก
หวังว่าพรุ่งนี้จะสดใสขึ้นกว่าเดิมนะ

จอ บอ
จบ

***************

ขอบคุณมากๆค่ะ
สำหรับ Comment ทั้งหมด
ซึ่งเป็นกำลังใจที่มีค่าและน่าต้องการยิ่ง

ขอบคุณมากๆสำหรับไมตรีจิตที่งดงาม
ยินดีที่ใด้รู้จักนะคะ
และจะไปเยี่ยมอ่านไดของทุกคนแน่นอนค่ะ


ขอบคุณด้วยใจจริงอีกครั้งค่ะ

----------------------------------------

หวังว่าทุกๆคนจะได้รับเฉพาะสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตนะคะ

ด้วยความปรารถนาดี !

     Share

<< คนอื่น รักแรกพบ..เราล่ะ ?สงครามที่ต้องต่อสู้ 9 >>

Posted on Sat 24 Mar 2012 6:27


 
แฮะ แฮะ.....พี่กลับเข้าใจผิดไปว่า ด่อไปเวลาอยู่กัน ถ้าต่างฝ่ายจะเตือนกันก็ใช้วิธีบอกให้ขัดแหวน ....
พี่ติ๋ม   
Sat 26 Mar 2011 5:33 [4]

ฮะแอ้ม
เอ น้าเจี๊ยบจะอธิบายยังไงดีเอ่ย ?!??!? LOL
OK จะลองดูนะคะ
ในกรณีเรา พูดง่ายๆก็คือ แหม ตกหลุมรักซะจนหัวปักหัวปำ
จนถึงขั้นให้เค้าตีตราจอง
ก็เท่ากับเธอยอมสละอิสรภาพด้วยตัวเอง
โอกาสได้เจอคนอื่น หรือเลือกคนอื่น ก็หมดไปเลย
เพราะไปนั่งจีบใครก็ไม่ใด้ ไปนั่งให้ใครจีบก็ไม่ใด้อีกแล้ว
เปลี่ยนใจขอคืนแหวน หรือจะขอแหวนคืนก็ไม่ใด้
อะไรๆ ก็ไม่ได้ ฯลฯ = แย่แล้วน่ะสิ LOL
ซึ่งประโยคนี้ใ้ช้เฉพาะกับสถาณการณ์ที่เลวลงอย่างเดียวค่ะ LOL

สำหรับน้องพู่กัน ดูหน้าดูตาเค้าสิ ทะเล้นที่สุดเลย
แล้วจะไม่เรียก พ่อทะเล้น ใด้ยังไง LOL
ไม่ใช่น้าเจี๊ยบคนเดียวนะ น้าแม๊ทสก็ยังเห็นด้วยเลยนะเนี่ย หิ หิ หิ !

น้องผึ้งคะ สวัสดีค่ะ
หวังว่าน้องผึ้ง + ทุกๆคนสบายดีกันนะคะ

เออ เรื่องปวดหัว น้องตาลลองๆสังเกตุดูซิคะว่าเพราะอะไร
ดื่มนํ้าน้อยไปหรือเปล่า, แสงสว่างเข้าตาเรามากไปหรือเปล่า
ห่อตัว เกร็งตัวมากไป หรือ เครียดไปหน่อย รึเปล่า ลองๆดูสิคะ....

-คิดถึงทุกๆคนนะคะ!
น้าเจี๊ยบ   
Fri 25 Mar 2011 15:41 [3]

LOL
Thank YOU :)
Nong Jeab   
Fri 25 Mar 2011 9:06 [2]

สู้สู้
พี่ติ๋ม   
Fri 25 Mar 2011 8:39 [1]