สงครามที่ต้องต่อสู้ 23
สงครามที่ต้องต่อสู้ 22
สงครามที่ต้องต่อสู้ 21
สงครามที่ต้องต่อสู้ 20
สงครามที่ต้องต่อสู้ 19
สงครามที่ต้องต่อสู้ 18
สงครามที่ต้องต่อสู้ 17
สงครามที่ต้องต่อสู้ 16
สงครามที่ต้องต่อสู้ 15
กิจกรรมที่จะทำ
สงครามที่ต้องต่อสู้ 14
สงครามที่ต้องต่อสู้ 13
สงครามที่ต้องต่อสู้ 12
ฤดูหนาวที่ผ่านไป
เล็กๆน้อยๆ จากไม่นานมานี่เอง....
สงครามที่ต้องต่อสู้ 11
สงครามที่ต้องต่อสู้ 10
สงครามที่ต้องต่อสู้ 9
สำหรับเรา ชังแรกเห็น !?!!?
คนอื่น รักแรกพบ..เราล่ะ ?
สงครามที่ต้องต่อสู้ 8:3
สงครามที่ต้องต่อสู้ 8:2
สงครามที่ต้องต่อสู้ 8:1
สงครามที่ต้องต่อสู้ 7
หิมะใหม่
สงครามที่ต้องต่อสู้ 6
สงครามที่ต้องต่อสู้ 5:2
สงครามที่ต้องต่อสู้ 5:1
สงครามที่ต้องต่อสู้ 4
สงครามที่ต้องต่อสู้ 3
สงครามที่ต้องต่อสู้ 2
สงครามที่ต้องต่อสู้ 1
วันแรกใน Diaryclub
รับรู้ข่าวร้าย 1
รับรู้ข่าวร้าย 2
รับรู้ข่าวร้าย 3
กลับบ้านบอกลูกๆ
เมื่อจำต้องบอกลูกอีกครั้ง
ครั้งแรกที่เห็นเธอ
ตกหลุมรักหลุมบะเริ่ม
จากรุไบยาตผ่านเสี้ยวหนึ่งของเพชรพระอุมาไปจนถึงสามก๊ก
ขอบคุณค่ะ คุณปัทมาวดี วงศ์สายัณห์
อาจารย์กิตติ
เรื่องแปลกๆเกื่ยวกับการหาหมอ 1
เรื่องแปลกๆเกื่ยวกับการหาหมอ 2
(หลวง)พี่ติ๊กของฉัน 1
(หลวง)พี่ติ๊กของฉัน 2
คำพูดชวนคิด
ที่หมู่บ้านแม้วลาย
อาหารคํ่ากะครอบครัวแม้วขาว
วันพ่อ 2554
เมื่อต้องเผชิญกับความสมบุกสมบัน และความหนาวเหน็บ ที่ทรมานที่สุดในชีวิต (1)
เมื่อต้องเผชิญกับความสมบุกสมบันและความหนาวเหน็บ ที่ทรมานที่สุดในชีวิต (2)
เมื่อต้องเผชิญกับความสมบุกสมบันและความหนาวเหน็บ อย่างทรมานที่สุดในชีวิต (3)



คนอื่น รักแรกพบ..เราล่ะ ?




คนอื่น รักแรกพบ... เราล่ะ ชังแรกเห็น ?

คนอื่น รักแรกพบ เราล่ะ

ได้รับรู้ว่าเธอมีตัวตนอยู่ในโลกกับเขาด้วย
ก็ตอนเข้าเรียนชั่วโมงแรกของวิชา "ภาษา
C++"
อาจารย์เล่าถึงความเป็นมาของภาษานี้ให้เราทุกคนทราบเสร็จ
ก็เชิญให้แนะนําตัวกัน
เพราะวิชานี้เป็นวิชาเลือกแบบอิสระ
ผู้เรียนเป็นใคร เรียนอะไรมาก่อนก็ได้
แค่ขอให้มีความคุ้นเคยกับภาษาเขียนโปรแกรมมาก่อนบ้างแล้วกัน
ดังนั้นส่วนใหญ่ก็จะไม่รู้จักกันมาก่อน

ฉัน..วิทย์คณิตย์
เธอ..คอมพิวเต้อร์เทคนิค
อยู่ในรั้วเดียวกัน
เริ่มปีหนึ่งพร้อมกัน
แม้จะคนละสถาบันกัน
ฉัน..มหาวิทยาลัย
เธอ..สถาบันเทคโนโลยี่
แต่หลายค๊อส หลายวิชา ก็เรียนอาคารเดียวกัน
เรียนอยู่หลายปี
หากเราไม่เคยเจอกันเลย

จนกระทั่งวันนี้
ชั่วโมง C++ นี้
เรานั่งแถวเดียวกัน
เธอชิดอยู่กับผนังด้านซ้ายของห้อง
ส่วนฉันผนังด้านขวา
จำได้ว่า
ระหว่างเราทั้งสองมีคนอื่นๆนั่งขั้นอยู่ ๒-๓ คน

ระหว่างที่ฉันกำลังฟังใครต่อใครแนะนำตัวกันอยู่นั้น
ก็พักสายตาด้วยการกวาดมองไปทั่วห้อง
บังเอิญ กวาดสายตาผ่านไปแถวที่นั่งด้านซ้ายมือ
ก็เกิดมีอาการหมั่นใส้ขึ้นมาทันที

แหม พ่อเจ้าพระคุณคนนึง นั่งเอนตัวเกือบนอนอยู่กับโต๊ะ
มือซ้ายคํ้าอยู่ใต้คาง
มืออีกข้างวางอยู่บนพนักเก้าอี้ด้านหลัง
เอียงหน้ามาทางขวา
ชายตามองคนอื่นๆอย่างไม่แยแส
ฉันแล้วหมั่นใส้กับท่าทางยะโสของพ่อเจ้าพระคุณนักเชียว
แถมฉุนกึกขึ้นมาด้วยนะ

คนอะไร
#%&¤"?!
(คนอะไร ภาษาโพลินีเซี่ยนค่ะ
)

นี่เรานั่งกันในห้องเรียนนะ อย่างน้อยก็ควรให้เกียรติอาจารย์บ้าง
ไม่ได้ถูกใครบังคับให้มาเรียนซะหน่อย

ตอนนั้นนิสัยฉันไม่ค่อยจะดี
ชอบสะเออะไปเดือดร้อนกับการวางตัวของชาวบ้านเค้าด้วย
แหม ก็รับไม่ค่อยจะได้นี่คะ
อาจจะเป็นเพราะทั้งถูกสอนและถึงสอน
มาจากเมืองไทยมากเกินไป แฮ่ะ แฮ่ะ

๒-๓ วันต่อมา
ขณะนั่งเรียนกันคนละโต๊ะ คนละโต๊ะ
ในห้องคอมฯ (พิวเต้อร์นะคะ ไม่ใช่มิวนิสต์)
อาจารย์แนะนำโน่น แนะนำนี่เสร็จ
ก็บอกให้ทุกคนลงมือทำแบบฝึกหัดกัน

ไอ้เราซึ่งนั่งอยู่ระหว่าง ๒ หนุ่มที่ห่างเราไปคนละครึ่งเมตร
ยังไม่ทันซื้อหนังสือแบบฝึกหัด
ก็เลยคอยอยู่ครู่นึง
-
-
ครั้งแรก
เอนขวาหันหน้าถาม
"ขอโทษค่ะ ชั้นยังไม่ได้ซื้อหนังสือ ขอยืมของคุณดูคำถามหน่อยนะคะ"
" ไม่ได้ ผมต้องใช้"
เนิร์ดหนุ่ม อุจจาระตืดคนนั้น ปฏิเสธด้วยเสียงราบเรียบหน้าตาเฉย

Oops
หน้าแตกไปเลย เราเนี่ยะ
กลืนนํ้ัาลายเอื๊อกๆ
....

เอ ทำไงดีล่ะ
??

โอเค ตั้งหลักใหม่
สวดมนต์คาถาให้หน้าหนาขึ้นกว่าเดิมอีกหน่อย
เสร็จแล้วก็รีบหันเอนไปทางหนุ่มซ้ายมือ
ใช้ไม้ใหม่
จูนเสียงให้หวานขึ้นนิด
เติมยิ้มให้หวานขึ้นหน่อย

"ขอโทษค่ะ ขอยืมหนังสือแบบฝึกหัดดูหน่อยได้ไม๊คะ"
หนุ่มคนนี้หยุดงานกึก เพ่งดูหน้าฉัน
(เอ ที่จริงสมัยนั้นหน้าตาเราก็พอจะไปวัดไปวา
หรือจะให้สนุก ไปศูญย์การค้าก็ได้นะ)
ด้วยสายตาที่แปลความหมายใด้เลยว่า
หาเตรียมมาเองเด่ะ
เงียบไปแป๊ปนึง
ก่อนตอบแบบมะนาวพันธุ์ซาฮาร่าแท้
"ผมกำลังใช้อยู่"

คนอื่น รักแรกพบ เราล่ะ  
ว๊าย!!!!!!
!

อายซะจนสุดอาย
อยากจะมุดหนีลงไปในแผ่นดิน
ถึงเมืองจีนเมื่อไหร่แล้วค่อยโผล่ (ก็ยังไม่เคยไปนี่คะ)
เอ แต่ที่จริงหากมุดตรงลงไปจากสวีเดน
ก็คงไปโผล่ขั้วโลกใต้แน่ หนาวแย่ อย่าดีกว่า
หรือเกิดมุดเอียงหน่อย ไปโผล่เอาใต้ท้องทะเลลึก
โผล่ปุ๊ป โดนหมํ่าปั๊ป
แล้วจะให้คิดซะว่าไอ้หลามที่หมํ่าเราไป
เป็นเจ้ากรรมนายเวรเก่าของเรา
คงยังทำใจอย่างงั้นใด้ยาก

โอเค
กำลังอายจนถึงขั้นวางแผนมุดโลกไปโน่นไปนี่อยู่พอดี
จู่ๆก็รู้สึกโดนสะกิดด้วยอะไรแข็งๆ ที่ข้อศอกซ้าย
รีบหันไปดู ก็เห็นหน้าพ่อเจ้าพระคุณ
คนที่เราเคยหมั่นใส้เอานักเอาหนา
ซึ่งนั่งอยู่แถวหลัง ห่างจากเราไปหน่อย
กำลังเอื้อมตัวคร่อมโต๊ะ พยายามใช้แขนซ้ายสะกิดเราด้วยหนังสือ

หน้าตาท่าทางที่เคยคิดว่ายะโส
กลับดูสุภาพอ่อนโยน บอกเราด้วยเสียงเรียบๆ
"คุณเอาของผมไปดูก่อนก็ได้"

เรางง และอึ้งไปเลย
ขอบคุณเขาแต่ไม่กล้ารับหนังสือมา
เขาพยักหน้า ยํ้าเชิงขอร้องให้เรารับไปให้ได้
และบอกเสริมต่อด้วยว่า
เข้าใจคำถามแล้วเพราะฉะนั้นเราเอาไปดูนานๆก็ได้

เราขอบคุณเขาอีกครั้ง รับมาทั้งด้วยความงงงัน
และความรู้สึกที่ดีๆหลายอย่าง
แต่ที่ ที่สุด
ก็คือประทับใจ

รีบอ่านแล้วก็รีบส่งคืน

เขาไม่รับ ยัดเยียดให้เราใช้ต่อ
เราขอบคุณเขาเป็นครั้งที่สาม

คนอื่น รักแรกพบ เราล่ะ

เขินน่าดู
เพราะเพิ่งหน้าแตกมากับชายซ้ายขวาทั้งสองคน
แถมเคยหมั่นใส้เขาไว้มาก
ตอนนี้เขาใด้แสดงให้เราเห็นถึงความมีนํ้าใจ
ความเป็นสุภาพบุรุษ
และความกล้าที่จะช่วยรักษาหน้าเราด้วย
หลอกตัวเองนิดๆด้วยว่าเพราะเขาคงสงสารเราพอดู


นึกถึง ๒ หนุ่มนั่นขึ้นมา
ก็เกิดความพยาบาท งอกเขางอกหางขึ้นมาทันที

คอยดูเถอะ
หากพวกเขาต้องมายืนโบกอยู่ข้างถนน
เพราะรถเกิดเสียอยู่ริมทาง
เราจะแค่ชายตามอง ขับผ่านไปอย่างไม่สนใจ
จะไม่พยายามช่วยหลืออะไรทั้งสิ้น
ฮิ ฮิ ดีใจจังเลยแฮะ
ดีไม่ดีขับผ่านไปผ่านมาอยู่นั่นแหละ
แม้พวกเขาจะได้รับความช่วยเหลือ
จนได้กลับไปนั่งอย่างสบายอยู่ที่บ้าน
ตั้งนานสองนานแล้วก็ตาม
ไม่เห็นจะแคร์
ฉันก็จะขับผ่านไปผ่านมาของฉันอยู่ที่เดิม
ใครจะว่ายังไง
?
-
-
-
พิมพ์ซะเพลิน นอกเรื่องไปไกล

แต่จริงๆแล้ว มันก็เกี่ยวเนื่องเป็นเรื่องเดียวกันทั้งหมดนั่นแหละ คนอื่น รักแรกพบ เราล่ะ


>>>>----------ต่อพรุ่งนี้ค่ะ--------------->

ขอบคุณมากๆค่ะ
สำหรับ Comment ทั้งหมด

ซึ่งเป็นกำลังใจที่มีค่าและน่าต้องการยิ่ง


ขอบคุณมากๆสำหรับไมตรีจิตที่งดงาม

ยินดีที่ใด้รู้จักนะคะ
และจะไปเยี่ยมอ่านไดของทุกคนแน่นอนค่ะ

ขอบคุณด้วยใจจริงอีกครั้งค่ะ

------------------------
หวังว่าทุกๆคนจะได้รับเฉพาะสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตนะคะ
                                         ด้วยความปรารถนาดี !

     Share

<< สงครามที่ต้องต่อสู้ 8:3สำหรับเรา ชังแรกเห็น !?!!? >>

Posted on Sat 24 Mar 2012 6:21


 
ขอบคุณมากที่สุดเลยค่ะ่หนู
ในกำลังใจและความห่วงใยที่หนูฝากใว้ให้
ตอนนี้ก็พยายามทั้งหวังและก็ตั้งใจที่จะอยู่ให้ใด้
ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำใด้

ดีใจด้วยจริงๆกับความเป็นไปของคุณพ่อหนู
แน่ใจว่ากำลังใจท่านดีเป็นเลิศและพร้อมกันนั้นท่านก็ดูแลตัวเองใด้อย่างถูกต้อง
หวังว่าหนูเองก็มีสุขภาพที่ดีนะคะ
ขอบคุณอีกครั้งค่ะ่

แม่เจี๊ยบ

kimwgus   
Fri 25 Mar 2011 8:21 [1]