วันเสาร์ที่แสนสุข....บวกความสนุกของเกมไพ่ในวันอาทิตย์ !!
กับ Sudden Death ในคู่ดุเดือด ของ Floorball Game !!!!
บนยอดดอย...............ที่หมู่บ้านอันแสนสงบของแม้วขาว !!
ขึ้นดอย ถึงหมู่บ้านชาวเขาแรก.. ............หมู่บ้านแม้วลาย !!
นั่งรถเที่ยว - เอาเรือลงนํ้า - แล้วก็แว่บไปเกาะมาแป๊ปนึง !!
ประสพการณ์ - โรคแพ้ ของแม่ลูก !!
วันเสาร์ที่แสนสุข........และการสนุกๆไปกับกีฬาโปรดของลูก !!!
สงครามที่ต้องต่อสู้ 39.......BOOM BOOM กระต่ายตื่นตูม !!!!!
สงครามที่ต้องต่อสู้ 38
ไปดู Leo in Action กับ Floorball เกม....กิจกรรมประจำวันหยุดของครอบครัว :)
ส่วนหนึ่งของกันยาที่ผ่านไป
สงครามที่ต้องต่อสู้ 37
สงครามที่ต้องต่อสู้ 36
คุยกับน้องตูน lovenannam....คุยกับน้องโอ๋ ukblossom....และอื่นๆ :)
ประโยคสั้นๆลํ้าค่า ชวนคิด.......จากปากลูก เพื่อแม่ :)
คุณพ่อคุณแม่มาบอก คงเพื่อให้ลูกที่ท่านรักมีเวลาเตรียมตัว...และเตรียมใจ !
ดอกไม้งาม ผู้มาเยือนน่ารัก พ่อๆทะเล้น........และอื่นๆ !!
สงครามที่ต้องต่อสู้ 35
กับวันง่ายๆสบายๆในครึ่งเดือนแรก.......ของสิงหาคม :)
สงครามที่ต้องต่อสู้ 34.....ข่าวร้ายจากเพื่อนบ้าน
หน้านี้.....มีใว้สำหรับรับฝากข้อความลับค่ะ....!!!!
ไม่อยากดองได เพราะรู้ว่าถ้าดองอะไรแล้ว...จะโดนทิ้งใว้นาน :)
สงครามที่ต้องต่อสู้ 33
สงครามที่ต้องต่อสู้ 32....สิบกว่าวันแรกที่บ้าน และการเลื่อนกำหนดการทำคีโม่
ผู้ใหญ่ไม่ดีชวนเด็กๆเล่นหวย...อิ อิ อิ
เพียงเพราะไม่กล้า....เท่านั้นเอง !
ลาก่อนเมืองไทยที่รัก จะกลับมาแน่....สัญญา....หากมาไม่ใด้ด้วยกายก็จะมาด้วยใจ :)
ก่อนจะกลับบ้าน...ไม่กี่วัน !......หวังมากนะว่าจะใด้กลับมาอีก :)
หาหมอ...และเจอเจ้าของไดหวาน Darlingnaka ที่หวานกว่าชื่อมาก !!
สบายๆกันตามประสาพ่อแม่ลูกๆ....แล้วก็ส่งพี่ซาร่ากลับสวีเดน
กลับมาช๊อป....และก็สนุกๆกันต่ออีกหน่อย....ในกรุงเทพฯ :)
สบายๆที่ชายฝั่งอันงามเงียบและทะเลสวยสงบของอันดามัน
จากตรังสู่กระบี่.........ถึงอ่าวนาง หาดสนุก ริมทะเลงาม !!!
สู่ตรัง....กับ....ริมทะเลงามยามพลบคํ่าของอันดามัน !!!
ยังคงสนุกๆอยู่อีกวัน ในชุมชนเล็กๆของภาคใต้.....ใกล้ทะเลอันดามัน
อีกวัน ที่สนุกๆอยู่ในชุมชนเล็กๆของภาคใต้ใกล้ทะเลอันดามัน :)
สนุกๆอยู่ในชุมชนเล็กๆของภาคใต้.....ใกล้ๆทะเลอันดามัน :)
วันสุดท้าย...ของสี่วันแรกที่แสนสนุกในกรุงเทพฯ !!!
วันที่สาม ของสี่วันแรกที่แสนสนุกในกรุงเทพฯ !!!
รับรู้ข่าวร้าย 1
รับรู้ข่าวร้าย 2
รับรู้ข่าวร้าย 3
กลับบ้านบอกลูกๆ
เมื่อจำต้องบอกลูกอีกครั้ง
ครั้งแรกที่เห็นเธอ
ตกหลุมรักหลุมบะเริ่ม
จากรุไบยาตผ่านเสี้ยวหนึ่งของเพชรพระอุมาไปจนถึงสามก๊ก
ขอบคุณค่ะ คุณปัทมาวดี วงศ์สายัณห์
อาจารย์กิตติ
เรื่องแปลกๆเกื่ยวกับการหาหมอ 1
เรื่องแปลกๆเกื่ยวกับการหาหมอ 2
(หลวง)พี่ติ๊กของฉัน 1
(หลวง)พี่ติ๊กของฉัน 2
คำพูดชวนคิด
ที่หมู่บ้านแม้วลาย
อาหารคํ่ากะครอบครัวแม้วขาว
วันพ่อ 2554
เมื่อต้องเผชิญกับความสมบุกสมบัน และความหนาวเหน็บ ที่ทรมานที่สุดในชีวิต (1)
เมื่อต้องเผชิญกับความสมบุกสมบันและความหนาวเหน็บ ที่ทรมานที่สุดในชีวิต (2)
เมื่อต้องเผชิญกับความสมบุกสมบันและความหนาวเหน็บ อย่างทรมานที่สุดในชีวิต (3)



สงครามที่ต้องต่อสู้ 34.....ข่าวร้ายจากเพื่อนบ้าน



วันอังคารที่ 2 สิงหาคม 2554


เกือบ 4 ทุ่ม
ซาร่าเกิดเข้าไปเจอข้อความสั้นๆหากกินใจ


"พ่อครับ ผมคิดถึงพ่อมาก"


ใน fb ของ ปิแอร์ ลูกชายอดีตเพื่อนบ้าน วัย 25 -26
ที่เคยเล่นด้วยกันมาตั้งแต่สมัยเป็นเด็กๆ
แต่หลายปีหลังก็ห่างๆกันไป นานทีปีครั้งถึงจะโคจรมาเจอกัน
ทั้งนี้ก็เพราะครอบครัวเธอโยกย้ายถิ่นไปอยู่อีกถนนนึง
แม้จะห่างจากบ้านเราไปแค่ไม่ถึงครึ่งกิโลเมตร
แต่ก็เพียงพอที่จะสามารถก่อความห่างเหินให้เกิดขึ้นใด้

อ่านข้อความนั้นแล้ว ลูกก็อึ้งไปนานก่อนที่จะเดินออกมาบอกแม่
ฉันเงียบไปครู่ใหญ่ รู้สึกเหมือนอะไรมาติดแน่นอยู่ที่ในลำคอ

นํ้าตาเอ่อคลอเบ้า
ขอร้องลูกให้ลองอ่านหารายละเอียดกว่านั้นดู ....ไม่เจออะไร
นอกจาก คำปลอบ 2-3 คำ ที่เพื่อนๆของปิแอร์ เขียนทิ้งไว้ให้
ซึ่งทุกประโยคก็ถูกเขียนแบบๆเดียวกันหมด
"ปิแอร์ เรารู้สึกไปกับเธอด้วยนะ
และเธอก็อยู่ในความนึกคิดของพวกเราตลอดเวลา"

สมองฉันเริ่มทำงานหนัก
ยังกะเครื่องยนต์ที่ถูกเร่งให้ทำงานระดับสูงสุด
ดูนาฬิกา สี่ทุ่มไปนานนัก
....รีบลงบันใดมาชั้นล่าง
เดินเข้าครัว มองฝ่าหน้าต่างกระจกบานใหญ่
ไปที่บ้านของเอียว่า เพื่อนบ้านใกล้สุด
เห็นความสว่างจากไฟฟ้าอ่อนๆของห้องอื่นๆ
ส่องแสงสลัวๆ ผ่านเข้าไปถึงในครัว
ทะลุกระจกหน้าต่าง สะท้อนกลับเข้าสู่สายตาฉัน

รีบสวมร้องเท้าพร้อมบอกลูกและที่รัก
ซึ่งตอนนี้ก็ใด้รับทราบถึงเรื่องราวสั้นๆที่เกิดขึ้น
จากปากลูกซาร่าแล้ว ว่า
ขอเวลา จะลองไปถาม เอียว่า ดูซะหน่อย

*****
หลังจากไปยืนเคาะอยู่ไม่นาน
เอียว่า ก็เปิดประตูรับ
พร้อมเชิญฉันเข้าบ้านด้วยความตื่นเกือบตระหนก
ที่ถูกบังคับให้อยู่ภายใต้ใบหน้าสุขุม
ด้วยความยากเย็นพอสมควร
พร้อมกับก้าวถอยหลังไปตั้งหลัก อยู่ใกล้ๆ เค็นนี่ สามี
ซึ่งยืนหน้าตื่นๆ ไกลไปจากประตูเพียงไม่กี่ก้าว

เพราะความใจร้อน
พอฉันย่างผ่านประตูเข้าไป ก็รีบปิดประตูตามหลัง
พร้อมยึดเอาขอบประตูเป็นที่พักไหล่ และเริ่มเรื่องทันที
เราพูดถึง โทมาส พ่อของปิแอร์
อดีตเพื่อนบ้านเก่าวัย 56 ของเราทั้งสองครอบครัว

เราผลัดกันถาม ผลัดกันตอบ
ประเดี๋ยวเดียวก็กอดกันร้องให้
เช็ดนํ้าตากันไป เช็ดนํ้ัาตากันมา

พยายามพูดโน่นพูดนี่เพื่อจะใด้หัวเราะกันบ้าง
แต่ประเดี๋ยวเดียวก็วกกลับมาเรื่องโทมาส
คุยต่อกันอีกนิด กอดกัน แล้วก็ร้องให้ต่อกันอีกหน่อย..
....

เอียว่า ทราบถึงข่าวร้ายเกี่ยวกับโทมาส
ผู้เพิ่งจะจากไปในตอนเที่ยงของวันอาทิตย์ เมื่อวานซืนนี้เอง
ด้วยโรคมะเร็งปอดขั้นสุดท้าย

ซึ่งใด้ลุกลามไปโผล่ที่ด้านหลังเหนือตะโพกเล็กน้อย แล้ว
-
-
-
-
ในราวๆเดือนพฤศจิกาปีที่แล้ว

โทมาสเริ่มมีอาการปวดหลังและต้นขา

เพราะอาการปวดไม่ถึงกับรุนแรง
และปวดๆหายๆ
ก็เลยคิดว่าคงเป็นอาการปวดแบบ Sciatic
ซึ่งที่พบบ่อยก็มักจะเกิดจากการกดทับรากประสาทไขสันหลัง

ต่อมาในตอนต้นของปีนี้
เกิดมีอาการไอแบบเรื้อรัง
นํ้าหนักเริ่มลดลงมาก
.......แต่ก็คิดว่าเป็นหวัดดื้อ
กว่าจะไปหาหมอ ทราบผลจากการวินิฉัยโรค
ก็ตกเดือนเมษาไปแล้ว
-
-
-
ในวันศุกร์ที่ 29 กรกฎาคม 2554
โทมาสจำต้องเช็คเข้าโรงพยาบาลเนื่องจากค่าของเลือดตํ่า
และเที่ยงวันของวันอาทิตย์ที่ 31
เธอก็จาก กุนนิลล่า ภรรยาคู่หูสุดรัก วัยอ่อนกว่าฉันไม่กี่เดือน
และลูกสาวลูกชายที่โตๆกันแล้ว สองคน
แพนิลล่า กับ ปิแอร์
พร้อมหลานๆวัยไม่กี่ขวบอีกสองคน
-
-
ไม่มีใครกล้าบอกฉัน
คงต่างก็กลัวว่าฉันจะตกใจ จิตตก เสียขวัญจนเกินไป
และจะเป็นผลร้ายต่อเนื่อง.......

และก็จริง
เพราะหลังจากทราบข่าว
ฉันก็ใจฝ่อ ขวัญหาย เศร้าหมองเป็นที่สุด !!!!

*****
กว่าฉันจะเดินลัดฝ่าแถบสนามหญ้าเล็กๆ
ระหว่างบ้านของเรา กลับบ้าน ก็ผ่านเที่ยงคืนไปครู่ใหญ่

ทั้งที่รักและลูกสาว ยังคงคอยฉันกันอย่างใจจดจ่อ.....

หลังรับทราบข่าวร้าย....
ซาร่าร้องให้ด้วยความเศร้าโศกเสียใจยิ่ง
แต่แม้ลูกจะไม่บอก ฉันก็เข้าใจ และรู้ดีว่า
อะไรคือสาเหตุแท้จริงแห่งความเศร้าโศกเสียใจ

ที่ลูกรัก กำลังรู้สึกอยู่ในขณะนี้
และความเศร้าโศกเสียใจที่มี

ก็ฝังติดอยู่ในใจลูกใด้เป็นนานแสนนาน

แม้จะพยายามไม่คิด แต่ก็สงสารลูกมาก
และพร้อมกันนั้นก็รู้ดีด้วยว่า สามีสุดที่รัก
รันทดใจขนาดไหน
-
-
-
ส่วนฉันก็ไม่แตกต่างไปกว่าลูกรักเท่าไหร่นัก
หากเพราะความเสียใจ
กลัวว่าคงอีกไม่นานแล้วซินะ
ที่....บุคคลอันเป็นที่รักยิ่งทั้งสาม

จะต้องเจ็บปวด จะต้องโศกเศร้าเสียใจไปกับการถูกทอดทิ้ง........

และบอกใด้อย่างไม่อายด้วยว่า
ฉันก็กลัวความเจ็บปวดทางร่างกาย
ที่จะเกิดขึ้นกับตัวเองมาก
ดั่งที่คุณหมอเคยบอกเอาใว้ ตั้งแต่ครั้งแรก ตอนใด้รับข่าวร้าย

พร้อมกันนั้นก็รู้สึกสงสารและเห็นใจ
ภรรยาและลูกๆของโทมาสเป็นที่สุด

*****
ใน
ตอนเย็นของวันรุ่งขึ้น ที่รักก็ขับพาฉันเข้าเมือง
เลือกซื้อกล้วยไม้ต้นใหญ่ ในกระถางสีเทาเรียบๆ
ออกดอกขาวบานสะพรั่ง เป็นช่อๆติดอยู่เต็มสามกิ่งงามยาว
แต่ละกิ่ง ถูกผูกแนบอยู่กับไม้คํ้ากิ่งสีเขียวทึม
โทนเดียวกับความเขียวของก้านใบ ของกล้วยไม้งามต้นนี้

หวังเป็นอย่างยิ่งว่า ในวันใหม่ที่จะมาถึง
เมื่อไม้งามกับดอกไม้สวยเย็นตากระถางนี้
ถึงมือกุนนิลล่าและลูกๆแล้ว
จะสามารถบอกใด้ถึงความรู้สึกร่วมอาลัย
และร่วมเสียใจไปกับการสูญเสียอันใหญ่หลวง
ของพวกเขา
และพร้อมกันนั้นก็หวังด้วยว่า
ไม้งามกับดอกไม้สวยเย็นตากระถางนี้
จะสามารถนำมาซึ่งความสดชื่นบ้างพอสมควร
ในท่ามกลางบรรยากาศอันหดหู่
ของความโศกเศร้าเ็จ็บปวด และโหยหาอย่างที่สุดนี้

-------------------------
ขอบคุณมากนะคะที่แวะมาเยี่ยม
และก็ขอบคุณที่สุด
สำหรับกำลังใจที่มีค่ามากเสมอค่ะ

     Share


สงครามที่ต้องต่อสู้ 34 ข่าวร้ายจากเพื่อนบ้าน

<< หน้านี้.....มีใว้สำหรับรับฝากข้อความลับค่ะ....!!!!กับวันง่ายๆสบายๆในครึ่งเดือนแรก.......ของสิงหาคม :) >>

Posted on Thu 18 Aug 2011 16:09


 
@ น้องหญิง ที่รัก
ป้าขอขอบคุณหนูมากนะคะสำหรับความเสียใจ
และกำลังใจ ที่หนูอุตส่าห์มีให้ป้า
หวังเป็นอย่างยิ่งว่าหนูทราบนะคะ ว่าสิ่งที่หนูให้ มีค่าต่อป้ามากเพียงไร
ขอบคุณค่ะ
kimwgus.diaryclub.com   
Sat 20 Aug 2011 6:34 [10]

@ น้องจิม น้องนิด น้องตาล คุณ onno
น้องเกตุ น้องโอ๋ คุณแม่น้องดิน น้องเอ
........ที่น่ารักยิ่ง

อ่านคำเขียนที่เต็มเปี่ยมด้วยกำลังใจ ความปราถนาดี... แสดงออกถึงนํ้าใจอันดีงาม ที่น้องๆทุกคนมีให้ แล้ว
ซึ้งใจเป็นที่สุด พร้อมกับเกิดความรู้สึกมีกำลังใจมากขึ้น อยากจะต่อสู้ต่อไปยิ่งขึ้น และอยากจะรักษาจิตใจให้ดียิ่งขึ้น สมกับที่น้องๆทั้งหลายอุตส่าห์ปลอบมาด้วยความหวังดีเป็นที่สุด...

ด้วยความขอบคุณ ซาบซึ้งและประทับใจยิ่งค่ะ..............
kimwgus.diaryclub.com   
Sat 20 Aug 2011 6:14 [9]

อ่านไปน้ำตาซึมไปด้วยเลย...นึกถึงเมื่อเกือบสองปีที่ผ่านมา

พี่เจี๊ยบสู้ สู้นะคะ เข้มแข็ง ๆ ค่ะ เป็นกำลังใจให้พี่เจี๊ยบและครอบครัวนะคะ...
momoftwokidswithagiggly <A HREF=  
Sat 20 Aug 2011 4:54 [8]

คิดบวกไว้เยอะๆ ค่ะ มันก็เป็นวงจรชีวิตมนุษย์ที่ทุกคนต้องพบเจอ เกิด แก่ เจ็บ ตายเป็นธรรมดาของโลก....เราหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่ถ้าวันนี้ยังมีชีวิตอยู่ ก็ใช้ให้มันคุ้มค่าที่สุด อย่าเพิ่งกังวลกับสิ่งที่ยังไม่เกิด บางทีอาจจะมีปาฏิหารย์เกิดขึ้นกับคุณเจี๊ยบก็ได้นะคะ
แม่น้องดิน   
Thu 18 Aug 2011 18:05 [7]

ขอแสดงความเสียดาย กับคุณลุงข้างบ้านด้วยค่ะ
ปล หมอสมัยนี้เก่งมากๆนะป้าเจ๊ยบ ป้าเจ๊ยบหายขาดอยู่แล้ว กำลังใจเปี่ยมล้นจากคนรอบข้าง สู้ๆค่ะ
บุญรักษา
ukblossom.diaryclub.com   
Thu 18 Aug 2011 15:59 [6]

ขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะพี่เจี๊ยบ ยังไงก็เป็นกำลังใจให้เข้มแข็งนะคะ แม้เราจะเจ็บป่วย แต่ถ้าเรามีกำลังใจ มองโลกในแง่ดีไว้ ร่าเริงเท่าที่เราจะทำได้ เกตุว่ามันก็จะทำให้อะไรๆดีขึ้น อีกอย่างมันทำให้ลดความเศร้าความกังวลให้กับคนรอบข้างที่รักเราด้วยได้เหมือนกันเนาะ เกตุเห็นใบหน้าพี่เจี๊ยบมักจะเปื้อนด้วยรอยยิ้มเสมอๆ สู้ๆนะคะพี่เจี๊ยบ
เกตุ   
Thu 18 Aug 2011 15:26 [5]

บางครั้งท้อได้ จิตตกได้ แต่เราถอยไม่ได้นะคะ

เป็นกำลังใจให้ค่ะ
onno   
Thu 18 Aug 2011 15:10 [4]

พี่เจี๊ยบค่ะ แสดงความเสียใจกับครอบครัวโทมัสด้วยน่ะค่ะ

สำหรับพี่เจี๊ยบตาลหอบกำลังใจดวงโต๊โตมาให้น่ะค่ะ สู้ๆๆน่ะค่ะ
tarnlovediary.diaryclub.com   
Thu 18 Aug 2011 14:47 [3]

พี่เจี๊ยบขา นู๋นิดแวะมาหา มาอยู่เป็นเพื่อน มามอบกำลังใจให้พี่เจี๊ยบ ขอให้พี่เจี๊ยบรับไว้ กำลังใจจากคนรอบข้างจะทำให้พี่เจี๊ยบมีพลังอันยิ่งใหญ่ต่อสู้เพื่อคนที่รักพี่เจี๊ยบ(นู๋ด้วยอีกหนึ่งคน) และคนที่พี่เจี๊ยบรักค่ะ

และขอแสดงความเสียใจกับครอบครัวของปิแอร์ด้วยค่ะ
นิด วริวรรณ์   
Thu 18 Aug 2011 12:10 [2]

ป้าเจี๊ยบ วันนี้เหมือนอ่านหนังสือเลยค่ะ

แต่เศร้าอ่ะ ไว้อาลัย แต่คุณโทมัส ด้วยนะค่ะ โรคเดี่ยวนี้มากันไม่ืัทันตั้งตัวจริงๆ อ่ะ - -*

ปล.ช่ายแล้วค่ะ ถึงไม่กินเยอะแต่ก็เต็มพุงแล้วอ่ะ (จิมเนี่ย) ^^
calypso.diaryclub.com   
Thu 18 Aug 2011 11:39 [1]